Pod hasłem "meble z płyty" kryje się kilka zupełnie różnych materiałów. Różnią się ceną, ciężarem, odpornością na wilgoć i tym, jak zachowują się przy obróbce. Poniżej przegląd tych, z których w praktyce buduje się zabudowę na wymiar.
Płyta wiórowa laminowana
Podstawowy materiał na korpusy i większość frontów. Powstaje z prasowanych wiórów drzewnych pokrytych warstwą dekoracyjną. Jest stosunkowo lekka, stabilna wymiarowo i dostępna w szerokiej gamie dekorów, od jednolitych kolorów po struktury drewnopodobne z wyczuwalnym rysunkiem.
- Zalety: najlepszy stosunek ceny do trwałości, odporna na zarysowania powierzchnia, duży wybór dekorów.
- Ograniczenia: nie da się jej frezować profilowo, a krawędzie wymagają oklejenia obrzeżem.
- Na co patrzeć: grubość korpusu (najczęściej 18 mm), rodzaj obrzeża i klasa emisji formaldehydu.
Obrzeże, czyli to, co widać jako pierwsze
Krawędzie płyty zabezpiecza się obrzeżem. Cienkie obrzeże PCV 0,4-0,8 mm to wersja podstawowa, 1-2 mm jest wyraźnie trwalsze i lepiej znosi uderzenia. Najwyższy standard to obrzeże klejone technologią bezspoinową, bez widocznej linii kleju - ma znaczenie w łazience i kuchni, bo szczelina przy obrzeżu to główna droga, którą wilgoć dostaje się do płyty.
MDF
Płyta z włókien drzewnych o jednorodnej strukturze. Można ją frezować, zaokrąglać i lakierować, dlatego to podstawowy materiał na fronty lakierowane, frezowane i bezuchwytowe. Jest cięższa i droższa od wiórowej, za to daje znacznie większą swobodę formy.
Sklejka
Warstwy drewna klejone naprzemiennie. Bardzo wytrzymała mechanicznie, dobrze trzyma okucia, a widoczna krawędź jest atutem wizualnym w meblach w stylu skandynawskim i industrialnym. Jest droższa, cięższa i mniej stabilna kolorystycznie, bo to materiał naturalny.
Płyta wodoodporna
W praktyce oznacza płytę o podwyższonej odporności na wilgoć, zwykle rozpoznawalną po zielonym zabarwieniu rdzenia. Nie jest wodoodporna w sensie dosłownym - przy stałym kontakcie z wodą też spęcznieje, ale znacznie wolniej. Stosuje się ją w strefach ryzyka: pod zlewem, w zabudowie łazienkowej, w pralni, przy zmywarce.
Gdzie który materiał się sprawdza
- Korpusy kuchenne i szafy: płyta wiórowa laminowana 18 mm z dobrym obrzeżem.
- Korpus pod zlewem i w łazience: płyta o podwyższonej odporności na wilgoć, z uszczelnionymi krawędziami.
- Fronty gładkie, jednolite: płyta laminowana lub MDF lakierowany, zależnie od budżetu i efektu.
- Fronty frezowane, zaokrąglone, bezuchwytowe: MDF.
- Półki o dużej rozpiętości: grubsza płyta, podparcie lub sklejka, żeby uniknąć ugięcia.
Na co zwrócić uwagę w ofercie
Rzetelna wycena podaje producenta i grubość płyty, rodzaj i grubość obrzeża oraz to, czy pleców szafek nie wykonano z cienkiej płyty HDF wpuszczanej w rowek. Plecy o grubości 3 mm są standardem rynkowym, ale w wysokiej zabudowie i w szafach przesuwnych grubsze plecy wyraźnie poprawiają sztywność konstrukcji.
Klasa emisji i bezpieczeństwo
Płyty drewnopochodne produkuje się z użyciem żywic, dlatego określa się dla nich klasę emisji formaldehydu. W Unii Europejskiej standardem jest klasa E1, a część producentów oferuje płyty o emisji jeszcze niższej. To parametr wart sprawdzenia zwłaszcza w pokoju dziecka i w sypialni, gdzie zabudowa zajmuje dużą powierzchnię, a pomieszczenie bywa rzadziej wietrzone. Informacja o klasie emisji powinna znajdować się w dokumentacji płyty, a rzetelny wykonawca poda ją bez problemu.
Jak rozpoznać dobrą robotę na gotowym meblu
- Obrzeże przylega równo na całej długości, bez widocznej linii kleju i bez ostrych krawędzi.
- Otwory montażowe na niewidocznych powierzchniach są zabezpieczone, a nie pozostawione jako surowa płyta.
- Plecy szafek nie falują przy naciśnięciu, co świadczy o odpowiedniej grubości i mocowaniu.
- Krawędzie wycięć pod zlew i pod sprzęt są uszczelnione, nie tylko przycięte.
